Pāfekuto Burū (aka Perfect Blue); Japonia

     Są filmy, które próbują przestraszyć widza tym, co pokazują: krew, przemoc, potwór czający się poza kadrem, nagły dźwięk, twarz pojawiająca się tam, gdzie przed chwilą niczego nie było – kino grozy od dekad korzysta z całego arsenału środków mających wywołać natychmiastową reakcję. Perfect Blue Satoshiego Kon wybiera jednak drogę znacznie bardziej niepokojącą. Zamiast od początku atakować widza jednoznacznym zagrożeniem, stopniowo odbiera mu poczucie bezpieczeństwa, aż w pewnym momencie trudno już być pewnym nie tylko tego, co dzieje się z bohaterką, ale nawet tego, czy obraz, który właśnie oglądamy, można uznać za wiarygodny.
To właśnie dlatego określenie „thriller psychologiczny”, choć często stosowane wobec tego filmu, wydaje mi się trochę zbyt wąskie. Perfect Blue jest pełnoprawnym horrorem psychologicznym, tylko takim, którego groza rodzi się z rozchwianej percepcji, lęku przed utratą kontroli, poczucia bycia obserwowanym i stopniowego rozszczepienia pomiędzy tym, kim człowiek jest, kim chce być oraz kim chcieliby widzieć go inni. Kon bardzo szybko uświadamia widzowi, że największym zagrożeniem nie musi być coś stojącego po drugiej stronie drzwi. Czasami znacznie straszniejsza okazuje się myśl, że własne życie zaczyna wymykać się spod kontroli, a cudza wersja naszej osoby staje się silniejsza niż ta prawdziwa.