piątek, 20 listopada 2026

Genkai jinkō keisū (aka Anatomia Extinction); Japonia

     Zanim Yoshihiro Nishimura rozpętał krwawą jatkę w Tokyo Gore Police (2008), stworzył niewielki, trwający niespełna godzinę film, w którym można odnaleźć zalążki wielu jego późniejszych obsesji. Anatomia Extinction jest dziełem surowym, momentami wręcz amatorskim, ale jednocześnie pełnym pomysłów i obrazów, które trudno wyrzucić z pamięci. To japoński body horror zanurzony w cyberpunkowej dystopii – klaustrofobiczny, groteskowy i zdecydowanie nieprzeznaczony dla osób szczególnie wrażliwych na widok zmasakrowanego ludzkiego ciała.
U Nishimury przyszłość Tokio nie rysuje się w kolorowych barwach. Miasto zmaga się z dramatycznym przeludnieniem. Ludzie żyją stłoczeni, sfrustrowani i coraz bardziej podatni na agresję. Informacje o rosnącej liczbie mieszkańców przeplatają się z doniesieniami o kolejnych brutalnych morderstwach. Absurd polega na tym, że śmierć przestaje być tutaj traktowana wyłącznie jako tragedia. W świecie Nishimury zabójstwo może zostać uznane niemal za społecznie pożyteczny czyn – w końcu każdy trup oznacza jednego człowieka mniej w zatłoczonym mieście.

poniedziałek, 16 listopada 2026

Magamaga Onna (aka Mag Mag); Japonia

     Yuriyan Retriever przychodzi do kina grozy z doświadczeniem, które na pierwszy rzut oka może wydawać się odległe od opowieści o upiorach. Japońska komiczka, aktorka i performerka, znana także z występów w „America’s Got Talent”, dobrze rozumie siłę niezręczności, przesady i zaskoczenia. W komedii potrafi wykorzystać je do rozbawienia publiczności; w horrorze te same środki mogą sprawić, że śmiech nagle ugrzęźnie widzowi w gardle. Granica pomiędzy czymś niedorzecznym a niepokojącym bywa przecież wyjątkowo cienka, zwłaszcza gdy czyjeś zachowanie przestaje mieścić się w przyjętych normach.
W swoim pełnometrażowym debiucie reżyserskim Mag Mag Retriever wykorzystuje tę bliskość komizmu i grozy do opowiedzenia o uczuciu, które wymyka się spod kontroli. Interesuje ją potrzeba bycia kochaną, ale także to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy pragnienie bliskości zmienia się w uporczywe domaganie się wzajemności. Romantyczne wyobrażenia zderzają się tu z odrzuceniem, a tęsknota może prowadzić do zachowań jednocześnie żałosnych, absurdalnych i przerażających. To dobry punkt wyjścia dla reżyserki, która z racji swojego scenicznego doświadczenia potrafi dostrzec potencjał zarówno w przesadzie, jak i w krępującej sytuacji, od której trudno odwrócić wzrok.
Pomysł ma zresztą osobiste źródło: Retriever mówiła o własnych doświadczeniach nieodwzajemnionej miłości i uporczywym zabieganiu o czyjąś uwagę. Taki punkt wyjścia nadaje opowieści przewrotny charakter. Uczucie, które z perspektywy zakochanej osoby może wydawać się dowodem oddania, dla jego adresata bywa ciężarem, naruszeniem granic, a w końcu powodem do strachu. Mag Mag przenosi te emocje w świat horroru, gdzie rozpaczliwe pragnienie, by ktoś nas pokochał, przybiera znacznie bardziej niebezpieczną postać.

czwartek, 12 listopada 2026

Hantu Dalam Sel (aka Ghost in the Cell); Indonezja

    Po Ghost in the Cell spodziewałam się kolejnego solidnego indonezyjskiego horroru o duchu. W końcu za kamerą stoi Joko Anwar – twórca, który przez lata przyzwyczaił widzów do mrocznej atmosfery, religijnych i społecznych podtekstów oraz bardzo konkretnego podejścia do grozy. Tym razem dostałam jednak coś zupełnie innego. Horror? Owszem. Ale dorzućmy do niego więzienny film akcji, gore, czarną komedię, slapstick, polityczną satyrę, trochę kompletnej błazenady i kilka pomysłów, przy których człowiek zaczyna się zastanawiać, jak właściwie Anwarowi udało się to wszystko zmieścić w jednym filmie. Co jeszcze dziwniejsze – przez większość czasu ta mieszanka naprawdę działa.

poniedziałek, 9 listopada 2026

Pāfekuto Burū (aka Perfect Blue); Japonia

     Są filmy, które próbują przestraszyć widza tym, co pokazują: krew, przemoc, potwór czający się poza kadrem, nagły dźwięk, twarz pojawiająca się tam, gdzie przed chwilą niczego nie było – kino grozy od dekad korzysta z całego arsenału środków mających wywołać natychmiastową reakcję. Perfect Blue Satoshiego Kon wybiera jednak drogę znacznie bardziej niepokojącą. Zamiast od początku atakować widza jednoznacznym zagrożeniem, stopniowo odbiera mu poczucie bezpieczeństwa, aż w pewnym momencie trudno już być pewnym nie tylko tego, co dzieje się z bohaterką, ale nawet tego, czy obraz, który właśnie oglądamy, można uznać za wiarygodny.
To właśnie dlatego określenie „thriller psychologiczny”, choć często stosowane wobec tego filmu, wydaje mi się trochę zbyt wąskie. Perfect Blue jest pełnoprawnym horrorem psychologicznym, tylko takim, którego groza rodzi się z rozchwianej percepcji, lęku przed utratą kontroli, poczucia bycia obserwowanym i stopniowego rozszczepienia pomiędzy tym, kim człowiek jest, kim chce być oraz kim chcieliby widzieć go inni. Kon bardzo szybko uświadamia widzowi, że największym zagrożeniem nie musi być coś stojącego po drugiej stronie drzwi. Czasami znacznie straszniejsza okazuje się myśl, że własne życie zaczyna wymykać się spod kontroli, a cudza wersja naszej osoby staje się silniejsza niż ta prawdziwa.

środa, 4 listopada 2026

Gojira Mainasu Wan (aka Godzilla Minus One); Japonia

     Godzilla należy do tych filmowych ikon, których właściwie nikomu nie trzeba przedstawiać. Przez siedem dekad radioaktywny jaszczur zmieniał się razem z kinem: raz był ucieleśnieniem nuklearnego lęku, innym razem obrońcą Japonii, przeciwnikiem kolejnych gigantycznych stworzeń, bohaterem niemal familijnych widowisk, wreszcie gwiazdą hollywoodzkich superprodukcji. Wydawałoby się więc, że po kilkudziesięciu filmach trudno jeszcze powiedzieć o nim coś świeżego. Takashi Yamazaki udowodnił jednak, że nie trzeba Godzilli wymyślać od początku. Czasem wystarczy przypomnieć sobie, dlaczego w 1954 roku była tak przerażająca.
Godzilla Minus One jest bowiem jednocześnie powrotem do korzeni oraz niezwykle nowoczesnym widowiskiem. Yamazaki nie próbuje konkurować z amerykańskim MonsterVerse liczbą potworów, skalą kolejnych pojedynków czy coraz bardziej fantastycznymi pomysłami. Zamiast tego ponownie czyni z Godzilli katastrofę. Nie superbohatera. Nie antybohatera. Nie jednego z zawodników na gigantycznym ringu. Tutaj pojawienie się monstrum oznacza śmierć, panikę i zniszczenie, a człowiek stojący naprzeciw niego wydaje się zatrważająco mały.