Nie ma jednak co ukrywać, że filmy o zombie niosą ze sobą głębsze przesłanie i często nie służą tylko straszeniu, ale są komentarzem społecznym, pokazującym rozpad więzi międzyludzkich i próbę przetrwania w ekstremalnych warunkach. Wspomniany przez mnie film ho-Yeona również wykorzystuje konwencję zombie, aby zdiagnozować kondycję współczesnej Korei Południowej. Powstały cztery lata później horror akcji Peninsula, stanowi jego kontynuację, choć przesuwa akcenty z klaustrofobicznego thrillera na postapokaliptyczne kino akcji. Czy wyszło równie efektownie? O tym poniżej.
Pagui to tajwańska gra przygodowa, która łączy w sobie elementy horroru, lokalnego folkloru opartego na wierzeniach w istoty nadprzyrodzone i eksploracji. Kiedy gra tylko wpadła mi w ręce i miałam sposobność w nią zagrać, nie torturowałam się zbyt długo ciekawością, gdyż chciałam też przede wszystkim zobaczyć, jak w wirtualnej grozie radzą sobie Tajwańczycy i wiecie co? Nie wyszło to jakoś tragicznie. Nie dość, że gra podejmuje ciekawą tematykę eksploracji nawiedzonego miasta, w którym będziemy mieli możliwość walczyć z różnej maści duchami, to dodatkowo nasze oczy cieszy całkiem ładna grafika, a uszy pieści spokojna muzyka, która jednak doskonale wpisuje się w cały ton gry i wydarzenia, jakie akurat mamy okazję oglądać na ekranie.
Cała akcja rozgrywa się w latach 50. XX wieku i początkowo to, co wzbudzało moje obawy, szybko okazało się atutem tej gry, gdyż tytuł ten mocno czerpie z lokalnego folkloru, wierzeń religijnych oraz prawdziwych wydarzeń historycznych z tamtego okresu.
Nieco inaczej ma się sprawa z najnowszym horrorem Ugana, zatytułowanym Incomplete Chairs, który można obejrzeć między innymi na CDA czy eKino. Któregoś wieczora postanowiłam więc zasiąść do seansu, a jako, że film ten był pierwszym filmem japońskiego reżysera, który w ogóle obejrzeć miałam, zrobiłam to z niepohamowaną ciekawością.
Azjatycki horror już od dawien dawna ,,karmi'' nas historiami, których podstawa tkwi w lokalnych legendach i ludowych podaniach. Zazwyczaj głównym bohaterem jest duch skrzywdzonej i zmarłej w gniewie lub w żalu kobiety, która w późniejszym czasie mści się na każdym, kto ma lub miał z nią jakąkolwiek styczność: może to być przejęcie jakiegoś przedmiotu należącego do ducha lub odwiedzenie miejsca, w którym doznał on szczególnego bólu. Podobnie ma się sprawa z najnowszym tajwańskim horrorem w reżyserii Shieh Meng-ju Mudborn, który od marca tego roku dostępny jest na platformie streamingowej Netflix.
Początkowo obawiałam się, że będę miała do czynienia z mdłym i oklepanym kinem grozy (choć Tajwan raczej mnie nie zraził swoimi horrorami jak do tej pory), ale wiecie co? Na szczęście się myliłam, gdyż film Meng-ju okazał się prawdziwą niespodzianką. To solidny i przede wszystkim efektowny horror, łączący w sobie niepokojące tradycje ludowe z cyfrowymi koszmarami.
Nie ukrywam, że jestem zagorzałą fanką mrocznych historii braci Jacoba i Wilhelma Grimmów. Znałam je (jak większość z nas) już od czasów dzieciństwa, ale to właśnie podczas studiów na jednych z zajęć, zajmowałam się ich interpretacją pod tym nieco mroczniejszym kątem. Wtedy pochłonęły mnie bezgranicznie. Wiadomo nie od dziś, że baśnie te są mrocznymi ludowymi opowieściami, pełnymi strachu i okrucieństwa, dlatego też z wielką ciekawością zasiadłam do seansu japońskiej interpretacji poszczególnych baśni.
