Pulau Hantu (aka Ghost Island/Wyspa potępionych); Indonezja

    Indonezyjski horror Pulau Hantu w reżyserii Ferry Pei Irawan to jeden z tych remake’ów, które już na starcie muszą zmierzyć się z ciężarem własnej historii. Oryginalne Pulau Hantu z 2007 roku zapisało się w świadomości widzów nie jako szczególnie udany horror, lecz jako część popularnej w Indonezji fali „seksownych horrorów”, w których groza była jedynie pretekstem do eksponowania ciał młodych aktorek. Film odniósł komercyjny sukces, przyciągając setki tysięcy widzów i doczekując się kolejnych odsłon, ale jego popularność opierała się raczej na taniej eksploatacji niż jakości. Tym ciekawsze jest więc to, że po siedemnastu latach twórcy zdecydowali się wrócić do tego tytułu i spróbować nadać mu zupełnie nową tożsamość. To przykład współczesnego kina grozy, które próbuje zerwać z łatką taniej eksploatacji i nadać znanej marce zupełnie nowy charakter.
Reżyser Ferry Pei Irawan odchodzi od kampowej estetyki oryginału, stawiając na mroczniejszy klimat, survivalowy charakter opowieści i bardziej emocjonalną historię. Dzięki dusznej atmosferze, niepokojącym zdjęciom oraz silniejszemu akcentowi psychologicznemu, Pulau Hantu staje się czymś więcej niż kolejnym horrorem o nawiedzonej wyspie - to opowieść o stracie, samotności i demonach, które potrafią być groźniejsze od samych duchów.

Motel Acacia; Singapur/Malezja/Indonezja/Filipiny/Chorwacja

     Horror od dawna stanowi nie tylko źródło strachu, ale również narzędzie do opowiadania o społecznych lękach, traumach i wykluczeniu. Motel Acacia z 2019 roku, debiut fabularny Bradley Liew, doskonale wpisuje się w ten nurt kina grozy, które wykorzystuje elementy nadnaturalne do komentowania rzeczywistości. Film balansuje pomiędzy psychologicznym dramatem, body horrorem i mroczną baśnią, tworząc duszną, niepokojącą opowieść o dziedziczeniu przemocy oraz konflikcie między obowiązkiem a człowieczeństwem. Reżyser osadza akcję w tajemniczym motelu przeznaczonym dla imigrantów, gdzie pod pozorem zwyczajnej działalności kryje się coś znacznie bardziej przerażającego. Już od pierwszych scen Motel Acacia buduje atmosferę izolacji i moralnego niepokoju, wykorzystując klaustrofobiczne wnętrza, przytłaczającą ciszę oraz symbolikę zakorzenioną w lokalnym folklorze. To horror powolny, hipnotyczny i niejednoznaczny - taki, który bardziej wnika pod skórę widza, niż straszy prostymi jump scare’ami. Czy jednak w całości naprawdę wyszło tak imponująco, jakby się mogło wydawać? Tu już można polemizować na wielu płaszczyznach...

Dead Feed

     Filipińskie horrory gamingowe od lat wyróżniają się na tle zachodnich produkcji niezwykłym podejściem do grozy. Zamiast polegać wyłącznie na tanich jumpscare’ach, często budują atmosferę niepokoju poprzez wierzenia ludowe, poczucie izolacji i psychologiczne rozpadanie się bohaterów. Dead Feed od SolitaryStudios idealnie wpisuje się w tę tradycję, jednocześnie korzystając z estetyki współczesnych internetowych horrorów i popularności paranormalnych transmisji online. To nie jest zwykła gra o duchach. To opowieść o obsesji, samotności i strachu, który rodzi się nie tylko z ciemności, ale również z samego patrzenia. Punkt wyjścia wydaje się znajomy. Internet pełen jest filmów o łowcach duchów, a kultura streamingu dawno zamieniła paranormalne śledztwa w formę rozrywki.
Ostatnio w wolnej chwili odpaliłam Steam i postanowiłam zapoznać się z tą grą, bo - bądź co bądź - zdobyła bardzo dużo pozytywnych opinii i recenzji. Ja jednak - jak to potocznie się stwierdza - ,,na gębę'' nie daję wiary, więc sama musiałam się przekonać, czy faktycznie tak zachwyca.

Shozin Fukui - ,,Moment, w którym umysł przytłacza ciało, jest dla mnie najbardziej interesujący.''

     Shozin Fukui (1961-2026) był japońskim reżyserem i scenarzystą, uznawanym za jednego z kluczowych twórców japońskiego undergroundowego cyberpunku. Jego twórczość charakteryzuje się surową, industrialną estetyką, intensywną pracą kamery oraz eksploracją tematów transformacji ciała, szaleństwa i technologii.
Nawet zagorzałym fanom japońskiego kina undergroundowego nazwisko Shozin Fukui może nie od razu brzmieć znajomo. Może to mieć związek z faktem, że po premierze w 1996 roku jego klaustrofobicznego, ultrabrutalnego Rubber's Lover, Fukui zniknął z pola widzenia na ponad 10 lat.

Pochodził pierwotnie z prefektury Hyogo w prowincji Kansai, przeprowadził się do Tokio w latach 80. i szybko zaangażował się w tamtejszą podziemną scenę filmową. W 1988 roku Fukui pracował nad filmem Shinyi Tsukamoto Tetsuo: The Iron Man (1989), ale w przeciwieństwie do Tsukamoto, który kontynuował eksplorację ciała w swoich kolejnych filmach, Fukui wybrał jeszcze niebezpieczniejszą materię - szarą materię.

Anak snang akear (aka Tenement/Kamienica); Kambodża

   Kiedy na początku października 2025 roku wspominałam o zwiastunie kambodżańskiego horroru Tenement, który zresztą został oficjalnym kandydatem Kambodży do Oscara, nie przypuszczałam, że film tak szybko trafi również do polskiego widza. Produkcja Inrasothythepa Netha i Sokyou Chei swoją premierę miała podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Rotterdamie w styczniu 2024 roku, gdzie zebrała bardzo przychylne recenzje za duszny, ludowy klimat oraz umiejętne połączenie horroru psychologicznego z bolesną historią Kambodży. Twórcy wykorzystują bowiem grozę nie tylko do straszenia, ale także do ukazania traum, które - niczym duchy - nieustannie powracają i wpływają na współczesność.
Już sam ten opis sprawił, że Tenement momentalnie znalazł się na mojej liście najbardziej wyczekiwanych azjatyckich horrorów. Nie ukrywam też, że kambodżańskie kino grozy pozostaje w Polsce praktycznie nieznane, dlatego każda możliwość obcowania z tego typu produkcją budzi we mnie ogromną ciekawość i ekscytację. Co więcej, był to pierwszy horror z Kambodży, jaki miałam okazję obejrzeć, więc moje oczekiwania były naprawdę wysokie. Czy film faktycznie okazał się tak niepokojący i wyjątkowy, jak sugerowały pierwsze opinie? O tym opowiem Wam poniżej.