Jam (aka Sleep); Korea Południowa

     Są takie horrory, które od pierwszych minut próbują narzucić widzowi poczucie zagrożenia. Sięgają po duchy, krew albo gwałtowne obrazy, które mają wywołać natychmiastowy lęk. Sleep Jasona Yu wybiera jednak zupełnie inną drogę. To film pozornie niewielki, kameralny, niemal codzienny, zamknięty przede wszystkim w przestrzeni mieszkania i oparty na relacji dwojga ludzi, którzy powinni czuć się przy sobie najbezpieczniej. Nie ma tu wielkiej mitologii grozy ani rozbudowanego świata nadprzyrodzonego. Jest za to coś znacznie bardziej intymnego i przez to niepokojącego: wspólne życie, wspólna sypialnia, nocna cisza i lęk, który powoli wkrada się w miejsce kojarzone dotąd z odpoczynkiem.
Właśnie w tej zwyczajności film odnajduje swoją siłę, bo Sleep nie straszy tym, co dalekie, obce i łatwe do odgrodzenia od siebie. Przeciwnie - źródło niepokoju pojawia się najbliżej, jak tylko można: w ciele ukochanej osoby, w jej śnie, w ruchach, których nie potrafi kontrolować, i w słowach wypowiadanych wtedy, gdy świadomość zostaje zawieszona. To horror o sytuacji, w której dom przestaje być azylem, a łóżko - przestrzenią bliskości i zaufania. Nagle staje się miejscem podejrzeń, napięcia i bezradnego czuwania.