Konkurîto (aka Concrete: Schoolgirl in Cement); Japonia

    25 października 1988 roku, w tokijskiej dzielnicy Adachi, została uprowadzona przez czwórkę chłopców, 17-letnia uczennica Junko Furuta. Dziewczyna, po dotarciu do domu najstarszego z ich grupki (miał 18 lat!), została zmuszona do zatelefonowania do swoich rodziców tłumacząc, że uciekła z domu i jest bezpieczna u koleżanki. W domu, w którym rozgrywał się dramat, byli obecni rodzice. Wiedzieli o całej sprawie, jednak nie zadzwonili na policję, ani nie wypuścili dziewczyny pomimo jej próśb i błagań, ale nie brali udziału w sadystycznych zabawach grupki chłopców. Dziewczyna była wielokrotnie bita przez nich (nawet metalowym prętem), gwałcona. Zrzucano hantle na jej brzuch, odpalano petardy z odbytu, wsadzano różne przedmioty do pochwy (w tym gorące żarówki oraz nożyczki), przypalano ją papierosami i zapalniczką, przycinano jej sutki za pomocą obcęgów. Jej okrutni oprawcy wylewali gorący wosk na twarz ofiary oraz zmuszali do jedzenia karaluchów, picia własnego moczu czy masturbowania się przed nimi. Podczas ich sadystycznych zabaw Junko straciła wzrok po wypaleniu oczu zapalniczką. Ponadto oprawcy przywiązali do jej palców nitki, aby odciąć dopływ krwi, przez co dziewczyna nie mogła się bronić. Swoje tortury Junko przeżywała przez 44 dni, gdzie w międzyczasie została zgwałcona aż 400 razy. 4 stycznia 1989 roku po partyjce w mahjonga chłopcy oblali nogi, twarz i brzuch dziewczyny benzyną, a następnie ją podpalili. Leżała w szoku przez kilka godzin, aż wreszcie przyszło upragnione ukojenie – zmarła. Sprawcy na początku myśleli, że symuluje, jednak po sprawdzeniu pulsu stało się jasne, że Juko nie żyje. 5 stycznia 1989 roku zwyrodnialcy schowali ciało Japonki w beczce, po czym zabetonowali i zostawili na odludziu.