W swoim pełnometrażowym debiucie reżyserskim Mag Mag Retriever wykorzystuje tę bliskość komizmu i grozy do opowiedzenia o uczuciu, które wymyka się spod kontroli. Interesuje ją potrzeba bycia kochaną, ale także to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy pragnienie bliskości zmienia się w uporczywe domaganie się wzajemności. Romantyczne wyobrażenia zderzają się tu z odrzuceniem, a tęsknota może prowadzić do zachowań jednocześnie żałosnych, absurdalnych i przerażających. To dobry punkt wyjścia dla reżyserki, która z racji swojego scenicznego doświadczenia potrafi dostrzec potencjał zarówno w przesadzie, jak i w krępującej sytuacji, od której trudno odwrócić wzrok.
Pomysł ma zresztą osobiste źródło: Retriever mówiła o własnych doświadczeniach nieodwzajemnionej miłości i uporczywym zabieganiu o czyjąś uwagę. Taki punkt wyjścia nadaje opowieści przewrotny charakter. Uczucie, które z perspektywy zakochanej osoby może wydawać się dowodem oddania, dla jego adresata bywa ciężarem, naruszeniem granic, a w końcu powodem do strachu. Mag Mag przenosi te emocje w świat horroru, gdzie rozpaczliwe pragnienie, by ktoś nas pokochał, przybiera znacznie bardziej niebezpieczną postać.
Wśród uczniów krąży przerażająca opowieść o Mag Mag - kobiecym duchu, który zabija mężczyzn obdarzonych swoim uczuciem. Jej zainteresowanie oznacza wyrok, a kolejne makabryczne zgony podsycają strach przed spotkaniem ze zjawą. Kiedy jej ofiarą pada Hiroshi, chłopak, w którym zakochana jest Sanae, dziewczyna postanawia pomścić jego śmierć. Próba odkrycia prawdy wciąga ją jednak w sieć kłamstw, obsesyjnych namiętności i czarnej magii. Z czasem okazuje się, że odpowiedź na pytanie, kto naprawdę zasługuje na jej zemstę, jest znacznie bardziej skomplikowana, niż początkowo przypuszczała.
Już od samego początku widać, że film odsłania powiązania między bohaterami, podsuwa mylne tropy i pozwala, by początkowe rozpoznania widza okazywały się pochopne.
W warstwie wizualnej Mag Mag korzysta z dobrze znanego języka japońskiej grozy - długie włosy, niepokojąca sylwetka, zaciemnione przestrzenie i wyczekiwanie na ruch wewnątrz kadru przywołują tradycję, w której obecność ducha zakłóca zwyczajny porządek otoczenia. Retriever chętnie zatrzymuje kamerę, pozwalając napięciu narastać, a później rozbija oczekiwanie nagłym dźwiękiem lub gwałtownym obrazem. Potrafi przygotować straszak i wykorzystać moment, kiedy widz już wie, że coś się wydarzy, lecz wciąż nie zna chwili uderzenia.Nie jest to jednak seans utrzymujący jednakowy poziom lęku od początku do końca. Strach pojawia się falami, ustępując obrzydzeniu, zdumieniu albo śmiechowi. Już otwarcie łączy zagrożenie z upokarzającą fizjologią, wyznaczając kierunek dalszej zabawy. Ciało traci tutaj godność: reaguje w sposób niekontrolowany, staje się bezbronne i wystawione na widok. Przemoc ma przez to charakter jednocześnie odpychający i niedorzeczny. Widz może odruchowo się roześmiać, choć sama sytuacja pozostaje okrutna.
Pod absurdalnymi pomysłami kryje się opowieść o spojrzeniu, odrzuceniu i potrzebie posiadania drugiej osoby. Uczucie bywa tu usprawiedliwieniem przemocy, a romantyczne wyobrażenia pozwalają ignorować cudzą wolę. Film dotyka również upokorzenia kobiet i społecznych oczekiwań wobec nich, choć jego bohaterki nie zostają automatycznie zwolnione z odpowiedzialności za własne postępowanie. Dzięki temu groteska ma gorzki posmak. Z czasem pojawia się też więcej smutku, przez co wcześniejsze wygłupy nabierają mniej niewinnego znaczenia.
Największą słabością Mag Mag pozostaje rytm. Blisko dwugodzinny metraż obciąża historię, zwłaszcza gdy kolejne spotkania ze zjawą zaczynają powielać podobny schemat. Rozdziałowa konstrukcja pomaga budować zagadkę, lecz osłabia ciągłość napięcia i odsuwa Sanae na dalszy plan. Późniejsze połączenie wątków częściowo wynagradza tę rozwlekłość, ale kilka skrótów nadałoby całości większą siłę.
Reżyseria:
Yuriyan Retriever
Scenariusz:
Eisuke Naitō
Rok produkcji:
2025
Obsada:
Sara Minami
Aoi Yamada
Oshiro Maeda
Akari Takaishi
Joe Kujo
Marina Mizushima
Takumi Saitō




