Motel Acacia; Singapur/Malezja/Indonezja/Filipiny/Chorwacja

     Horror od dawna stanowi nie tylko źródło strachu, ale również narzędzie do opowiadania o społecznych lękach, traumach i wykluczeniu. Motel Acacia z 2019 roku, debiut fabularny Bradley Liew, doskonale wpisuje się w ten nurt kina grozy, które wykorzystuje elementy nadnaturalne do komentowania rzeczywistości. Film balansuje pomiędzy psychologicznym dramatem, body horrorem i mroczną baśnią, tworząc duszną, niepokojącą opowieść o dziedziczeniu przemocy oraz konflikcie między obowiązkiem a człowieczeństwem. Reżyser osadza akcję w tajemniczym motelu przeznaczonym dla imigrantów, gdzie pod pozorem zwyczajnej działalności kryje się coś znacznie bardziej przerażającego. Już od pierwszych scen Motel Acacia buduje atmosferę izolacji i moralnego niepokoju, wykorzystując klaustrofobiczne wnętrza, przytłaczającą ciszę oraz symbolikę zakorzenioną w lokalnym folklorze. To horror powolny, hipnotyczny i niejednoznaczny - taki, który bardziej wnika pod skórę widza, niż straszy prostymi jump scare’ami. Czy jednak w całości naprawdę wyszło tak imponująco, jakby się mogło wydawać? Tu już można polemizować na wielu płaszczyznach...

Akcja filmu toczy się w odizolowanym, pokrytym śniegiem motelu, który służy jako rządowa placówka do eksterminacji nielegalnych imigrantów.
Młody Filipińczyk o imieniu JC jest przygotowywany przez swojego despotycznego ojca do przejęcia rodzinnego interesu. Nikt nie podejrzewa, że motel skrywa mrocznego ducha - filipińskiego demona drzewnego (Kapre), który pożera mężczyzn i zapładnia kobiety. Gdy ojciec JC umiera, chłopak musi stawić czoła uciekającym gościom i krwiożerczej istocie podczas szalejącej śnieżycy.

Motel Acacia w reżyserii Bradley Liew to jeden z tych horrorów, które mają naprawdę fascynujący punkt wyjścia, ale ostatecznie gubią się we własnych ambicjach. Film opowiada historię młodego mężczyzny, który przejmuje po ojcu motel służący jako schronienie dla imigrantów. Szybko okazuje się jednak, że miejsce skrywa mroczny sekret związany z lokalnym folklorem i dziwaczną, organiczną istotą żyjącą w ścianach budynku. Na papierze brzmi to jak niezwykle intrygujące połączenie dramatu społecznego, horroru cielesnego i psychologicznego thrillera. Niestety, wykonanie pozostawia sporo do życzenia.

Największym problemem filmu jest to, że nie potrafi zdecydować, czym właściwie chce być. Z jednej strony twórcy próbują stworzyć opowieść o wyobcowaniu, imigracji i dziedziczonej przemocy, a z drugiej wrzucają do tego niemal kampowy horror inspirowany Psychozą (1960) Alfreda Hitchcocka i Obcym (1979) Ridleya Scotta. Efekt końcowy sprawia wrażenie, jakby dwa zupełnie różne filmy zostały zszyte razem w jedną historię. Wątek imigrantów wydaje się szczególnie zmarnowany, gdyż początkowo sugeruje coś odważnego i społecznie zaangażowanego, lecz ostatecznie staje się jedynie tłem dla historii o potworze. Można wręcz odnieść wrażenie, że temat ten został wykorzystany bardziej jako wabik marketingowy niż rzeczywisty fundament fabuły.

Scenariusz często wydaje się wymuszony. Kolejne zwroty akcji nie wynikają naturalnie z rozwoju wydarzeń, lecz sprawiają wrażenie desperackich prób utrzymania zainteresowania widza. Niektóre sceny są tak przesadnie symboliczne i „artystyczne”, że film zaczyna ocierać się o pretensjonalność. Motel Acacia bardzo chce być inteligentnym horrorem z głębokim przesłaniem, ale w praktyce jego metafory są ciężkie i mało subtelne. Zamiast angażować emocjonalnie, film momentami zwyczajnie męczy.

Szkoda, bo pod względem wizualnym produkcja potrafi zrobić ogromne wrażenie. To właśnie efekty praktyczne są największą siłą filmu. Twórcy postawili głównie na fizyczne efekty specjalne i organiczny body horror, dzięki czemu potwór oraz groteskowe elementy wyglądają niepokojąco i bardzo „namacalnie”. W czasach przesycenia komputerowym CGI taki wybór naprawdę zasługuje na uznanie. Wiele scen ma lepki, duszny klimat, który skutecznie buduje obrzydzenie i niepokój.

Na pochwałę zasługuje również aktorstwo. JC Santos i Agot Isidro wypadają bardzo dobrze i nadają swoim postaciom autentyczne emocje. Nawet jeśli dialogi bywają sztywne, ich ekranowa obecność pomaga utrzymać film w ryzach. Nie można tego jednak powiedzieć o całej obsadzie, bo część drugoplanowych występów wypada nierówno i chwilami wręcz teatralnie.

Najbardziej frustrujące jest jednak to, że w Motel Acacia widać ogromny potencjał na znacznie lepszy film. Gdyby twórcy zdecydowali się pójść bardziej w stronę czystego horroru klasy B - opowieści o grupie ludzi uwięzionych w opuszczonym motelu pełnym dziwnych stworzeń - efekt mógłby być znacznie bardziej satysfakcjonujący. Tymczasem film próbuje jednocześnie być społecznym dramatem, arthouse’owym horrorem i potwornym widowiskiem. Przez to żadna z tych warstw nie zostaje odpowiednio rozwinięta.

Ostatecznie Motel Acacia to film pełen ciekawych pomysłów, który przegrywa z własnymi ambicjami. Ma świetny klimat, kilka naprawdę obrzydliwych i dobrze wykonanych scen oraz solidne role głównych aktorów, ale tonie pod ciężarem pretensjonalnego scenariusza i niewykorzystanych tematów. To horror, który bardziej imponuje wizualnie niż narracyjnie. Dla fanów dziwacznego body horroru może być interesującą ciekawostką, lecz jako całość pozostawia poczucie dużego niedosytu i zmarnowanego potencjału.

MOJA OCENA:

👹👹👹👹 4/10

Reżyseria:

Bradley Liew

Scenariusz:

Bradley Liew

Bianca Balbuena

Rok produkcji:

2019

Obsada:

JC Santos
Jan Bijvoet
Agot Isidro
Nicholas Saputra
Vithaya Pansringarm
Bront Palarae
Perry Dizon
Talia Zucker
Joel Saracho
Brian Sy
Zahn-Paul Yu

Verto Guese

Marlon Pajoway

Ramil Bongalos