Kereta Berdarah (aka The Train of Death/Pociąg śmierci); Indonezja

     Motyw pociągu od dekad zajmuje szczególne miejsce w kinie grozy. Zamknięta przestrzeń wagonów, rytmiczny stukot kół i świadomość nieuchronnego ruchu naprzód tworzą idealne warunki dla horroru - gatunku karmiącego się klaustrofobią, izolacją i poczuciem utraty kontroli. Od opowieści o widmowych lokomotywach po współczesne thrillery rozgrywające się w pędzących składach, pociąg staje się symbolem podróży ku nieznanemu, a często także metaforą nieuchronnego losu. Indonezyjski horror The Train of Death (oryg. „Kereta Berdarah”) z 2024 roku w reżyserii Rizala Mantovani wpisuje się w tę tradycję, jednocześnie nadając jej wyraźnie ekologiczny i lokalny charakter.
Film Mantovaniego nie ogranicza się jednak wyłącznie do schematu „pułapki na torach”. W tle krwawej historii o znikających wagonach i nadprzyrodzonej sile czającej się w tunelach pojawia się motyw zemsty natury - jednej z najciekawszych tendencji współczesnego azjatyckiego horroru. Las naruszony przez ludzką chciwość, duchy obudzone przez ingerencję w naturalny porządek i katastrofa wynikająca z bezrefleksyjnej eksploatacji przestrzeni sprawiają, że The Train of Death staje się czymś więcej niż tylko historią o potworze atakującym pasażerów. To opowieść o naturze, która przestaje milczeć i upomina się o własne prawa, zamieniając luksusową podróż w koszmar bez możliwości ucieczki.

Air terjun pengantin (aka Bride's Waterfall); Indonezja

    No cóż...tym razem weszłam na terytorium indonezyjskiego slashera, który nosi tytuł Air terjun pengantin. Na pierwszy rzut oka produkcja ta przypomina kultowe amerykańskie slashery pokroju Piątku 13-go czy Halloween tyle, że z domieszką indonezyjskiej legendy o duchach...a raczej o wskrzeszaniu zmarłych. Jakkolwiek zachęcająco by to brzmiało - już sam fakt, że to slasher nieco przyćmił mój entuzjazm, choć w pamięci pozostało kilka ciekawych tytułów.
Intuicja mi jednak podpowiadała, że koksów tu nie zgarnę, ale chciał - nie chciał przyszedł czas na seans.

Kuntilanak (aka The Chanting); Indonezja

    Kuntilanak to jedna z najbardziej charakterystycznych postaci wzbudzających grozę w indonezyjskim folklorze. Jest to żeńska odmiana wampira, którym kobieta może się stać podczas swojej śmierci w trakcie połogu. Indonezyjskie podania mówią, że za dnia kobieta-wampir zamieszkuje w drzewie bananowca, by w nocy przeistoczyć się w piękną kobietę uwodząca mężczyzn. Kiedy dany nieszczęśnik ulegnie już urokowi upiora, ten rozrywa pazurami jego brzuch i zjada wnętrzności.
Postać Kuntilanak, to popularne straszydło filmowe, jakie bardzo często wykorzystuje się w indonezyjskich horrorach. Filmy o kobiecym wampirze cieszą się niebywałą popularnością indonezyjskiej publiczności, stąd też filmów grozy o tej maszkarze można odnaleźć bez liku. Oczywiście nadmiar wykorzystywania tego upiora prowadzi do tego, że nie zawsze jest on wyeksponowany w autentyczny sposób i są filmy, gdzie postać ta wywołuje raczej uśmiech na twarzy, niż grymas przerażenia. Jednak w pierwszej części trylogii Rizala Mantovani, kicz i tandeta nie zagościły.