Hantu Dalam Sel (aka Ghost in the Cell); Indonezja

    Po Ghost in the Cell spodziewałam się kolejnego solidnego indonezyjskiego horroru o duchu. W końcu za kamerą stoi Joko Anwar – twórca, który przez lata przyzwyczaił widzów do mrocznej atmosfery, religijnych i społecznych podtekstów oraz bardzo konkretnego podejścia do grozy. Tym razem dostałam jednak coś zupełnie innego. Horror? Owszem. Ale dorzućmy do niego więzienny film akcji, gore, czarną komedię, slapstick, polityczną satyrę, trochę kompletnej błazenady i kilka pomysłów, przy których człowiek zaczyna się zastanawiać, jak właściwie Anwarowi udało się to wszystko zmieścić w jednym filmie. Co jeszcze dziwniejsze – przez większość czasu ta mieszanka naprawdę działa.

Folklore (aka Folklor); Indonezja/Japonia/Korea Południowa/Malezja/Singapur/Tajlandia [serial tv]; Sezon 1

       Antologiczny serial grozy Folklore od HBO Asia to jedna z najciekawszych prób przeniesienia azjatyckich legend, wierzeń i lokalnych demonologii na grunt współczesnego horroru telewizyjnego. Produkcja składająca się z sześciu odcinków zabiera widza do różnych zakątków Azji, takich jak: Indonezji, Japonii, Korei Południowej, Malezji, Singapuru i Tajlandii - tworząc fascynującą mozaikę opowieści o duchach, traumach, obsesjach i ludzkich słabościach. To jednak nie tylko zwykła seria strasznych historii. Folklore jest przede wszystkim kulturową podróżą przez lęki zakorzenione głęboko w tradycjach i mentalności poszczególnych społeczeństw.
Każdy odcinek, stworzony przez reżyserów z różnych krajów regionu, eksploruje inne oblicze strachu – od duchów z malezyjskich legend po przeklęte rytuały i rodzinne tajemnice w japońskim wydaniu. Produkcja HBO Asia nie tylko bawi i przeraża, lecz także w subtelny sposób odsłania społeczne lęki oraz moralne dylematy współczesnych społeczeństw. To serial, który łączy folklor z nowoczesną wrażliwością, tworząc wyjątkową mozaikę azjatyckiego horroru.

Pengabdi Setan 2: Communion (aka Satan’s Slaves 2: Communion/Słudzy diabła 2: Wspólnota); Indonezja

     Indonezja obecnie jest odpowiedzialna za niektóre z bardziej krwistych horrorów, jakie pojawiły się w ostatnich latach i bez wątpienia należałoby tu wspomnieć takie tytuły jak Córka przeklętej ziemi (2019), Królowa czarnej magii (2019) czy Słudzy diabła (2017). Ten ostatni zresztą doczekał się rozbudowanej kontynuacji, w której reżyser Joko Anwar poszerza mitologię oryginału i dodaje do niego dużo więcej szokujących wydarzeń i obrazów. Anwar już w przeszłości pokazał, że potrafi stworzyć naprawdę niepokojące dzieła kina grozy, łączące w sobie nie tylko grozę, ale również dobrze zbudowaną pełną napięcia atmosferę. Jego kontynuacja o podtytule Wspólnota jest kontynuowana w tym samym duchu, z większą liczbą satanistycznych elementów, niesamowitym napięciem i nadprzyrodzoną akcją. Tym samym indonezyjski reżyser przypomina nam, jak doskonale potrafi wydobywać wszelkie wątki z historii horroru w poszukiwaniu motywów o nawiedzonych domach, swobodnie porusza się po zakamarkach kultowych klasyków o zombie, a także czerpie całymi garściami z kina akcji. 

Perempuan Tanah Jahanam (aka Impetigore/Córka przeklętej ziemi); Indonezja

    Mieszkańcy miast uważają, że życie na wsi wcale nie służy ich zdrowiu. Tak przynajmniej wynika z najnowszego filmu indonezyjskiego reżysera Joko Anwara, który na swoim koncie ma najbardziej kasowy horror w Indonezji - Pengabdi Setan (2017), remake-slash-prequel do wspaniałego, choć dziś już kampowego oryginału z 1980 roku w reżyserii Sisworo Gautamy Putry. Jego najnowszy horror - Impetigore, który w rodzimej Indonezji stał się kolejnym sukcesem na koncie Anwara jest ponownym oddaniem hołdu dla minionych horrorów z celuloidu, biorąc pod uwagę treść filmu: opowieść o bohaterce marnotrawnej córki powracającej do wioski przeklętej przez czarną magię.

Produkcja nieco mniej przepełniona strachem, niż wcześniej wspomniany horror z 2017 roku (choć można w niej znaleźć kilka przyzwoitych scen) jest jednak bardzo dobra i klimatyczna, czasami nawet można zauważyć jakąś makabryczną zabawę, która nie jest strasznie przerażająca, zwłaszcza gdy gorączkowe wydarzenia, okazują się tak naprawdę mniej trzymające w napięciu, niż powolne spalanie.

Pengabdi Setan (aka Satan's Slaves/Słudzy diabła); Indonezja

    Indonezja potrafi robić naprawdę ciekawe horrory. Przekonała się o tym nie tylko ludność indonezyjska (spragniona filmowej grozy), ale zachodni widz, lubujący się w skośnookich straszakach rodem z dalekiej Azji. Penegabdi Setan, czy też może lepiej Słudzy diabła - jak przetłumaczono tytuł na nasz ojczysty język - to luźny remake znanego i dość popularnego w Indonezji horroru o tym samym tytule z roku 1980, którego reżyserem jest Sisworo Gautama Putra. Za nowszą wersję wziął się utalentowany Joko Anwar, którego w Indonezji porównuje się do tak znakomitych amerykańskich reżyserów, jak Quentin Tarantino, Alex Proyas czy Alfred Hitchcock. 
Trzeba przyznać, że wychowany na horrorach Anwar, za kamerą radzi sobie naprawdę świetnie, czego przykładem jest chociażby jego wcześniejszy obraz z 2012 roku zatytułowany Modus Anomali, który wywołał zachwyt wśród fanów filmowych dziwactw i abstrakcji. Jak wspomniałam wcześniej, jego najnowszy horror - Słudzy diabła również zdobył uznanie i muszę przyznać, że w pełni zasłużone.