Ayashiki Bungō Kaidan (aka Kaidan - Horror Classics); Japonia [serial tv]

     Kaidan Horror Classics, znane w Japonii jako „Ayashiki Bungō Kaidan”, to antologia zrealizowana w 2010 roku dla stacji NHK. Czterech cenionych reżyserów otrzymało zadanie przeniesienia na ekran niesamowitych utworów należących do dorobku wybitnych japońskich pisarzy: Yasunari Kawabaty, Osamu Dazaia, Ryūnosukego Akutagawy oraz Saiseia Murō. Powstały cztery samodzielne filmy, bardzo odmienne pod względem narracji i estetyki, ale połączone zainteresowaniem śmiercią, poczuciem winy, samotnością i niepewną granicą pomiędzy światem żywych a obecnością zmarłych.
Tytuł antologii może przywoływać skojarzenia z nowoczesnym J-horrorem, jednak nie znajdziemy tutaj nagromadzenia gwałtownych efektów grozy, makabrycznych obrazów ani zjaw podobnych do Sadako czy Kayako. Jest to raczej powrót do starszego rozumienia kaidan jako opowieści o tym, co niewytłumaczalne, widmowe i zakorzenione w ludzkich emocjach. Sami recenzenci zwracali uwagę, że określenie „horror” może być mylące: poszczególne części przypominają powolne dramaty psychologiczne, w których nadprzyrodzoność wyrasta z pamięci, żalu, wstydu lub niezaspokojonego pragnienia.

Cōngmíng Zhèn (aka Bloody Smart/Smart: Przeklęta szkoła); Tajwan [serial tv]

    Do Bloody Smart podchodziłam z naprawdę dużą ciekawością. Już sam pomysł wydawał się ryzykowny, ale jednocześnie bardzo kuszący: zamiast po raz kolejny przenosić na ekran jedno konkretne opowiadanie Junjiego Itō, tajwańscy twórcy postanowili zebrać kilka jego najbardziej charakterystycznych pomysłów, postaci oraz obrazów i umieścić je w obrębie jednej historii. To rozwiązanie od początku budziło moje zainteresowanie, bo proza – a właściwie przede wszystkim wyobraźnia – Itō nie należy przecież do najłatwiejszych do ekranizowania. Jego historie często opierają się na absurdzie, grotesce i niepokojących obrazach, których siła wynika nie tylko z samego pomysłu, lecz także z charakterystycznej kreski autora oraz sposobu stopniowego prowadzenia czytelnika ku coraz większemu szaleństwu. Przeniesienie tego świata na ekran zawsze wiąże się więc z ryzykiem utraty części jego osobliwości.

Tiệm ăn của quỷ (aka Devil's Diner/Diabelska restauracja); Wietnam [serial tv]

   Jakiś czas temu Netflix udostępnił swoim widzom wietnamski serial grozy Devil's Diner. Od razu pojawiły się głosy, że serial ten może być bardzo ważnym kamieniem milowym dla tego kraju na arenie międzynarodowej. Szczerze powiedziawszy dość długo zabierałam się za obejrzenie tego serialu, bo zawsze jakieś inne produkcje zaprzątały mi głowę, no ale jednak któregoś pięknego dnia w końcu postanowiłam się zagłębić w te sześć opowieści, które według innych recenzentów autentycznie mroziły krew w żyłach. Długo się ciekawością nie torturowałam i zasiadłam ochoczo do seansu...i wiecie co? Od razu wiedziałam, że to był bardzo dobry pomysł, bo szybko wciągnęłam się w ten naprawdę niesamowity serial.
Na całość składa się sześć 30-minutowych odcinków, które ukazują nam pokręconą wyobraźnię reżysera przy odrobinie krwi...co ja piszę! Przy dużej ilości krwi...
Pełen bogatych, często krwawych i makabrycznych detali, Devil's Diner to atak na zmysły, który obejmuje widza ciepłym uściskiem, a jednocześnie mocno uderza. Jest z jednej strony niekomfortowy, a jednocześnie nie do odparcia.

King-deom (aka Kingdom/Królestwo); Korea Południowa [serial tv]

    Zombie opanowały koreańskie kino i pisząc te słowa, wcale nie przesadzam, gdyż już przestałam nadążać za tymi nowościami, w których wszędobylskie hordy nieumarłych bezlitośnie opanowują nasze ekrany, siejąc postrach i spustoszenie. Przyznam, że nie jestem jakąś wielką fanką horrorów o zombie. Owszem, uwielbiam klasyki jak Noc żywych trupów (1968) czy Powrót żywych trupów (1985), ale są to horrory nakręcone dawno temu w dość specyficznym klimacie grozy. Można by rzec - mają swoją duszę. Współczesne kino grozy o ,,mózgożercach'' nie jest dla mnie już tak bardzo efektowne. Odnoszę wrażenie, że współczesne tego typu horrory, nastawione są przede wszystkim na akcję i ukazanie jak największej ilości nieumarłych, którzy dokonują zmasowanych ataków na bogu ducha winnych śmiertelnikach, wyjadając z ich ciał wszystko, co tylko się da i wylewając na ekran hektolitry czerwonej posoki. Liczy się efektywność, nie mrożący krew w żyłach klimat. Oczywiście, że nie wszystkie są całkowicie do bani i czasem zdarzy się coś naprawdę godnego uwagi, ale nie trudno zauważyć, że wiele tego rodzaju horrorów, połączonych jest z elementami komedii, co już nie każdemu do gustu przypadnie. 

Ju-On: Noroi no le (aka Ju-On: Origins/Klątwa Ju-on: Początek); Japonia [serial tv]

     Seria Ju-On/Grudge to jedna z najbardziej uznanych serii horrorów, które ukazały się w Japonii. Pomimo swojej reputacji, ostatnie części, jakie dane nam było obejrzeć miały trudność z odzyskaniem pierwotnej magii i stanęły przed murem coraz ostrzejszej krytyki. Prawdą jest, że nie każda seria horrorów może utrzymać ekspansję do sześcioodcinkowego serialu telewizyjnego, ale w przypadku omawianego tu Ju-On: Origins pozwala serialowi na nadanie większej głębi bohaterom i pomaga rozwiązać wiele problemów. Bardziej niż cokolwiek innego Ju-On: Origins wyróżnia się jako metafora tego, jak można nauczyć się nadużyć i tego, że ból pokoleniowy jest jak najbardziej realny. Nie jest to oczywiście żaden nowy pomysł na fabułę Origins, ale ze względu na zakres objęty tą serią, przesłanie to nigdy nie było bardziej dosadne. Ta klarowność i zaciekłość są powodem, dla którego serial w reżyserii Sho Miyake jest tak potężny i bez wątpienia powraca do serii pierwotnych horrorów Takashiego Shimizu na wielu frontach. 

Rozgrywający się w latach 80. i 90. Ju-On: Origins opiera się na sprytnym pomyśle, że te odcinki mają być prawdziwymi historiami, na których oparto filmy Ju-On (2000) i Grudge (2003). Jest to wystarczająco sprytna struktura, która pozwala Origins oderwać się od zagmatwanej istniejącej ciągłości i robić jej swoje.

Ringu: Saishuu-shô (aka The Final Chapter); Japonia [serial tv]

    The Final Chapter jest to 12-odcinkowa seria wyprodukowana dla telewizji. Serial ten, to adaptacja znanej powieści Koji Suzuki - Ring. Ukazał się on w 1999 roku i po raz pierwszy został wyemitowany przez telewizję Fuji miesiąc przed premierą filmu Hideo Nakaty.
Serial to połączenie kryminału i grozy, jednak znacznie mniej przerażający i szokujący niż sam film. Co niektórzy żartobliwie przyznają, że to taka ''rozwlekła wersja'' tego klasycznego już dziś japońskiego horroru. 
Po olbrzymim sukcesie Ringu Nakaty, powstało wiele dalszych części historii oraz prequeli. Mimo, iż niektóre części różniły się od siebie, to jednak wszystkie posiadały wątek, które je łączył z oryginałem.
Zwykle filmy oparte na powieści Ring są porównywane z produkcją Nakaty, który jakby ustanowił nowy standard w straszeniu odbiorcy filmowego.
Faktem jest, że każdy film był nową, twórczą wersją jednej opowieści.

Jeonseolui Gohyang (aka Hometown Of Legend/Korean Ghost Stories/Hometown Legends 2009); Korea Południowa [serial tv]

    Takie kompilacje opowiadań grozy zawsze cieszyły się u mnie dużą popularnością. Fascynacja takimi historiami grozy narodziła się już w dzieciństwie, a początek tego typu fascynacji dała seria Tales from the Crypt (1989-1996), którą przepełniały właśnie takie historie z dreszczykiem ze szczyptą czarnego humoru. Później na kolana powaliły mnie japońskie Tales of Terror From Tokyo, które doczekały się kilkunastu części na przestrzeni kilku lat. Jedne ukazały się w formie kilku opowiadań zawartych w jednym filmie, inne zaś powstały z jednostajną fabułą, ale wszystkie bazowały na lokalnych japońskich legendach i podaniach.
Hometown Legends to taki koreański odpowiednik Kaidan shin mimibukuro. Różni się on jednak tym, iż wszystkie dziesięć epizodów składających się na ów serię, nie rozgrywa się w czasach współczesnych, a każde z opowiadań jest oddzielnym filmem. Jednak wszystkie one składają się na ciąg przerażających koreańskich legend o duchach i zjawiskach nadprzyrodzonych. Jest to kontynuacja klasycznej serii opowieści o duchach, które po raz pierwszy na antenie telewizji pojawiły się w latach 1977, a potem w 1989 roku. W późniejszym czasie telewizja KBS wyemitowała serial jeszcze w latach 1996-1999.W roku 2008 po raz kolejny postanowiono uaktualnić serię.